سر ره گرفته بودم... "مولانا قاضی جلال الدین فقهی سلجوقی"

سر ره گرفته بودم که تو یار خواهی آمد

بگذشت روز گفتم شب تار خواهی آمد

،،

به چمن تو را ندیدم به کنار دشت رفتم

به امید آنکه روزی به شکار خواهی آمد

،،

ز غمت مریض گشتم تو نیامدی عیادت

چو بمیرم از غمت من به چه کار خواهی آمد؟

،،

شب مرگ دل خوشم من به امید مقدم تو

که به همره جنازه به مزار خواهی آمد

،،

چو نیامدی زمستان به خیال خویش گفتم

تو گلی وهمره گل به بهار خواهی آمد

،،

کشش جلال و عشقش پس مرگ واکند جا

سر تربتش به هر شب دو سه بار خواهی آمد